ROZDZIAŁ XV

Witam wszystkich bardzo serdecznie po dosyć długiej nieobecności. I... może stąd przejdę po prostu do rozdziału?
Miłego czytania ;)

Rozdział XV

*Oczami Percy'ego*

– To miejsce wydaje się być odpowiednie – wystękałem, poprawiając sobie Nica na ramieniu. Półbóg wymruczał coś niezrozumiale. – Co mówisz?

– Mówię, że wykręcisz mi ramię i tak, to miejsce nadaje się na postój równie mocno jak siedem poprzednich, ale mniejsza o to. Po prostu się tutaj rozłóżmy – dodał słabym głosem.

   Od zniknięcia Evana minęły dwa dni. Nie udało nam się znaleźć żadnej poszlaki, a on sam dosłownie rozpłynął się w powietrzu. Warto też wspomnieć o tym, że w tym czasie Nico znacznie osłabł. Jad pająka powoli wyniszczał jego ciało, a on sam zdawał się już przypominać cień. Musiałem pomagać mu przy chodzeniu – a on coraz częściej i dłużej musiał się o mnie opierać. Dwa razy zemdlał, nie mówiąc już o wymiotach i stale pojawiających się zimnych potach. Nie chciałem tego mówić głośno, ale wszyscy mieliśmy świadomość tego, że z Nickiem jest coraz gorzej. Ambrozja i Nektar nie pomagały dostatecznie – bałem się, że nie zdążymy znaleźć dla niego pomocy.

   Rozbiliśmy obóz w lasku między drzewami, gdzie byliśmy dostatecznie dobrze ukryci przed niechcianymi spojrzeniami potencjalnych wrogów. Nie rozpalaliśmy ogniska, gdyż nie chcieliśmy, aby światło i dym wskazywały potworom drogę do nas. Na kolację postanowiliśmy posilić się suszonym mięsem i owocami. Mieliśmy też bakalie i różnego rodzaju batoniki, orzeszki, a także kilka puszek z czymś, co bardziej przypominało kocią karmę niż ludzki posiłek, toteż postanowiliśmy pozostawić to na koniec wyprawy.

   Pomogliśmy Nickowi usiąść i oprzeć się o pień pobliskiego drzewa, następnie zacząłem wypakowywać jego śpiwór. Kiedy tego dokonałem, wyciągnąłem wszystkie potrzebne rzeczy do zmiany opatrunku i podszedłem do Nica i Leona, który właśnie sprawdzał chłopakowi temperaturę termometrem, który znalazł w swoim magicznym pasie na narzędzia.

– Super sprawa z tym pasem – przyznałem z podziwem.

– No nie? – Leo wyszczerzył zęby. – Zaraz wygrzebię z niego kilka rzeczy i zrobię pulsometr czy ciśnieniomierz. Musimy sprawdzić, jak się trzymasz – rzekł i poklepał Nica po policzku.

– Dzięki, doktorku – wymamrotał słabo. – Czuję się świetnie.

    ,,Chyba nie do końca świetnie" pomyślałem i przyjrzałem się mu z niepokojem. Stale się pocił, oczy mu łzawiły, źrenice były rozszerzone, co w jego przypadku było i tak ledwo widoczne ze względu na bardzo ciemne tęczówki. Spojrzeliśmy na siebie z Leonem i miałem wrażenie, że myślimy o tym samym.

– Nico – zacząłem. – Jest z tobą coraz gorzej, to się ciągnie już dwa dni...

– Musimy coś zrobić – dodał Valdez. – Nie wiemy, jak bardzo jadowity pająk cię ukąsił...

– Ja wiem – wystękał syn Hadesa.

– Naprawdę? Dlaczego nic nie powiedziałeś wcześniej?

– Bo był to tak zwany ptasznik australijski – rzekł z poważną miną.

   Znowu po sobie spojrzeliśmy. Zmarszczyłem brwi.

– Skądś kojarzę tę nazwę. Nie brzmi zbyt przyjaźnie – zauważyłem.

– Nie bez powodu – odparł Nico z wysiłkiem. – Są bardzo jadowite. Pewnie gdyby nie to, że jestem półbogiem, byłbym już martwy. Z tym, że ten okaz był wyjątkowo... pokaźny. Musiały mieć jakieś powiązanie z magią, w naturze nie spotyka się takich gigantów – zakończył, lekko zasapany i odetchnął głęboko.

   Nic na to nie odpowiedzieliśmy. Syn Hefajstosa szybko stworzył prowizoryczny ciśnieniomierz i zastosował go u chorego. ,,Lekarz Valdez do usług", rzekł i zasalutował, ja zaś przyniosłem mu chłodną, wilgotną szmatkę, którą przyłożyłem do gorącego, spoconego czoła chłopaka.

– Masz niskie ciśnienie, Nico – oznajmił Leo. – Za niskie. Z reguły masz w normie, prawda?

   Nico skinął delikatnie głową. Podczas pobytu w Obozie Herosów przynajmniej raz na dwa tygodnie robimy podstawowe badania u dzieci Apollina, aby mieć pewność, że zawsze jesteśmy w formie.

– Okej – powiedział Leo, przeciągając samogłoski. – podam ci trochę Nektaru. Mam nadzieję, że nie wypali ci przełyku – wymruczał.

– Leo? – wyszeptałem, gdy się nieco oddaliliśmy.

– Tak, Perseuszu?

   Żachnąłem się.

– Zabawne. Słuchaj, może powinniśmy spróbować skontaktować się z kimś z Obozu? Myślę, że Will czy Sabrina mogliby być pomocni, są przecież lekarzami, a my, no, nie mamy zbyt wielkiego doświadczenia w kwestiach medycznych. 

– Ej, mów za siebie. Zmierzyłem mu ciśnienie, to już coś. – Poruszył brwiami.

– Nie świruj. Nie mamy pojęcia co zrobić w tej sytuacji...

– Totalnie – zgodził się. – Dobra, czyli pani Sabrina czy ktoś tam inny wskakuje na pokład. Weź użyj swoich super mocy i wytwórz tęczę. Nico! – zawołał. – Masz dobre kontakty z Willem, prawda?

– C-co? – wybełkotał heros, wybałuszając oczy.

– Z Willem Solace, z siódemki? – wyjaśnił i mrugnął. – Tam, gdzie mieszka też pewna ciemnowłosa ślicznotka i wcale nie mam na myśli jej siostry Christiny...

– Christina jest blondynką – zauważyłem, mrużąc oczy i pocierając brodę.

– Stary, psujesz całe napięcie... – wyszeptał niezadowolony.

– O co ci chodzi, Leo? – spytał Nico i spróbował unieść się lekko, jednak mięśnie odmówiły mu posłuszeństwa. Ruszyłem do niego prędko i pomogłem mu nieco.

– Słuchaj, jesteś strasznie słaby. Chcemy użyć Iryfonu i porozmawiać z lekarzami obozowymi, najlepiej z Willem. W końcu to on uczy pozostałych, jest najlepszy w tej dziedzinie.

   Chłopak kiwnął ledwie zauważalnie głową. Spojrzałem na Valdeza z powagą w oczach. Na jego twarzy również nie zauważyłem ani cienia uśmiechu.

   Po paru minutach przed naszymi twarzami zawisła tęcza.

– O Irydo, bogini tęczy, przyjmij mą ofiarę – powiedziałem z szacunkiem i wrzuciłem złotą drachmę prosto w kolory unoszące się na wietrze. Następnie dodałem: – Pokaż mi Willa Solace.

****************************************************

Rozdział krótki, ale w najbliższym czasie mam zamiar wstawić kolejny, już rozpisany ;).

Pewnie nikt już tego nie czyta, ale przynajmniej mam jakąś tam satysfakcję hahah.

Trzymajcie się, herosi <3

xoxo

Ann