One-Shot na życzenie #2

   Cześć wszystkim!
   Bardzo długo nie dodawałam żadnych postów, wiem, ale wiecie jak to jest – szkoła, dojazdy, święta, klasówki 10 razy w tygodniu, ciągły pośpiech, wyjazdy i brak czasu to nie najlepsza mieszanka do regularnego prowadzenia bloga. Ale naprawdę staram się jak mogę, żeby wydobyć trochę czasu na pisanie i przepisywanie rozdziałów ;). Myślę, że wielu z Was rozumie moją sytuację, bo sami też często macie podobnie. Na pocieszenie powiem Wam, że rozdział dziesiąty jest już napisany jakoś w 1/4 i myślę, że zdołam go opublikować przynajmniej w ciągu dwóch tygodni. Także trzymajcie kciuki, żeby się pojawił, i to jak najszybciej! :).
   Co do posta: dedykacja dla Betona, inaczej Ducha Moich Przodków, która złożyła zamówienie na niego jako druga (Beton to dziewczyna, żeby było jasne xd).

   A teraz czas na życzenia noworoczne!

  Z okazji Nowego Roku 2017 życzę Wam, moi kochani, mnóstwa uśmiechu na twarzy, abyście spełniali swoje marzenia i ambicje, wielu sukcesów, żebyście ukończyli ten rok szkolny z jak najlepszym wynikiem. Niektórzy z Was idą w tym roku do nowych szkół, inni na studia, więc mam nadzieję, że dostaniecie się do wybranych przez siebie uczelni bez żadnych problemów. Życzę Wam również samych życzliwych ludzi i oddanych przyjaciół, a także spełnienia marzeń, szczęścia, pomyślności i – bo to chyba najważniejsze – zdrowia ;).

   A teraz przejdźmy do czytania!
   Enjoy ;)

Prezentowy One-Shot #2

*Perver (Percy + Grover)*

– Przykro mi, że tak to się kończy – powiedziałem, pomagając Annabeth w pakowaniu jej rzeczy.

– Mi też – odparła smętnie. – Wiesz... może tak miało być. – Odgarnęła włosy z twarzy. – Być może Trzy Mojry właśnie taką zapisały nam przyszłość. Kiedy myślę o tym w ten sposób, jest mi łatwiej. – Głos lekko jej się załamał. – Ale... nie  żałuję, Percy. Niczego.

   Uśmiechnąłem się do niej smutno.

– Ja też nie żałuję. I chciałbym, żebyśmy dalej byli przyjaciółmi, Ann. Jesteś jedną z najbliższych mi osób, wiesz o tym. Nie chcę tego stracić – powiedziałem i w napięciu poczekałem na jej reakcję.

   Spojrzała na mnie, przygnębiona i markotna, ale wygięła lekko kąciki ust w delikatnym uśmiechu i wyciągnęła do mnie ręce. Podszedłem do niej i przytuliłem ją mocno. Zaśmiała się cicho.

– To nie jest pożegnanie. Prawda? –spytałem niepewnie, czując się coraz bardziej zrozpaczony.

– Oczywiście, że nie. Niedługo znów się zobaczymy, Glonomóżdżku – powiedziała. Starała się utrzymać uczucia na wodzy, ale jej oczy, pomimo ogromnych starań, zaszkliły się.

   Nie miałem bladego pojęcia, co powinienem zrobić.

   Gdybym dalej był jej chłopakiem, mógłbym ją przytulić, pocałować w czoło i powiedzieć, że wszystko się jakoś ułoży, i że razem damy radę przez to przebrnąć. I bym ją przytulał tak długo, aż w końcu przestałaby płakać, a potem złapałbym ją za rękę i poszlibyśmy nad jezioro. I ona czułaby się lepiej, a ja tak samo. Następnie zadawałbym jej różne pytania, często banalne i oczywiste, ale ona by się tylko uśmiechała i z zadowoleniem odpowiadała na nie, aż w końcu całkowicie zapomniałaby o swoich smutkach.

   Ale już nie mogłem tak zrobić.

   Spojrzałem na nią zmieszany i rozerwany od środka, myśląc gorączkowo, co robić, ale ona zdążyła się opanować. Wytarła oczy, a ja podniosłem jej walizki. Wynieśliśmy wszystkie jej rzeczy z domu w Nowym Rzymie, w którym razem mieszkaliśmy od dwóch lat. Czułem, że będę się tam czuł bez niej bardzo samotny. Mieszkanie będzie takie puste i ciche. Miałem wrażenie, jakby jakieś żelazne ręce zaciskały się wokół mojego żołądka, gardła i serca.

   Zapakowałem jej walizki do bagażnika w taksówce, która miała ją odwieźć do domu w San Francisco.

– To już chyba wszystko – powiedziała Annabeth. – Słuchaj, Percy... odzywaj się czasem. W dalszym ciągu miło mi będzie, jeśli mnie odwiedzisz. Oczywiście nie od razu, ale... za jakiś czas. Jak już ochłoniemy po ostatnich wydarzeniach. – Córka Ateny schowała ręce w kieszenie spodni.

– Jasne. Najpierw... To znaczy, chyba powinniśmy odpocząć od siebie.

– Tak, chyba tak – odparła i na chwilę zapadła niezręczna cisza.

   Przeczesałem ręką włosy, troszkę zestresowany. W końcu zebrałem się w sobie i powiedziałem:

– Nie stracimy kontaktu, Annabeth. Obiecuję.

   Spojrzała na mnie i przełknęła ślinę. A potem, niezwykle oficjalnie i z dystansem, wyciągnęła do mnie rękę na pożegnanie.

– To... do zobaczenia – rzekła zduszonym głosem.

   Potrząsnąłem jej ręką.

– Do zobaczenia, Mądralińska.

   Odwróciła się i już miała wsiąść do samochodu, ale w ostatniej chwili zatrzymała się. Przez parę sekund stała w miejscu, po czym podbiegła do mnie i pocałowała mnie w policzek – ostatni raz. Następnie bez słowa odsunęła się ode mnie i usiadła na siedzeniu pasażera w taksówce.

   I odjechała.

   Długo jeszcze patrzyłem w ślad za nią. Słońce zaczęło zniżać się ku horyzontowi, gdy zadzwoniłem do mojego najlepszego kumpla, Grovera.

– Halo? Siema, stary. Wpadniesz do mnie? Muszę koniecznie napić się czegoś mocnego.

***

– No dobra, mam co trzeba – powiedział na przywitanie satyr i postawił reklamówki z alkoholem na stole.

– Po prostu czytasz mi w myślach – odparłem wyczerpany, wyciągając jedną z butelek.

– Oj uwierz, chłopie, obu nam się przyda – rzekł Kozłonóg smętnym głosem.

   Spojrzałem na niego uważnie, wyciągając szklanki.

– Coś nie tak z Kaliną? – spytałem.

– Ha, żebyś wiedział – prychnął. – Zdradzała mnie od pół roku, rozumiesz? I to z innym satyrem!

– Zdradzała cię? – osłupiałem. – Z kim?

– Z tym nowym, niejakim Joshem. – Niemalże wypluł jego imię. – Co z tego, że ma metr dziewięćdziesiąt wzrostu i mięśnie jak ci faceci z okładek magazynów sportowych? Ja mam za to piękniejsze kopyta. – Spojrzał na swoje odnóża i pociągnął nosem. – No powiedz, że mam piękne kopyta – jęknął z desperacją.

   Poklepałem go po ramieniu.

– Nie łam się, stary. Ona nie jest warta twoich łez.

– Ale nie powiedziałeś, że mam piękne kopyta – mruknął niezadowolony.

– Nie mnie to oceniać, Kozłonogu – odparłem i podałem mu szklankę z alkoholem.

   Satyr wypił wszystko jednym duszkiem i z trzaskiem odstawił naczynie na stolik.

– A co z wami? Bo chyba nie bez powodu nie ma tu rzeczy Annabeth.

   Opowiedziałem mu całą historię.

– Dziewczyny są do bani – powiedział, gdy skończyłem.

– No, mają swoje wady i zalety. Ale ja i Annabeth ustaliliśmy, że zostaniemy przyjaciółmi – dodałem żałośnie.

– No tak, tak, ale zobacz. Ona tak po prostu stwierdziła, że to koniec.

– Nie no, coś tam mówiła, że między nami nie ma już tej chemii i... coś tam jeszcze. Szczerze mówiąc, byłem tak oszołomiony, że jej nie słuchałem. – Wypiłem drugą szklankę napoju, po czym otworzyłem kolejną butelkę i polałem sobie oraz Groverowi. Wznieśliśmy ponuro toast. – W sumie – rzekłem w zamyśleniu – masz rację. Dziewczyny są do bani.

– Ja też tak sądzę.

– Ustalmy coś: już nigdy nie będziemy zarywać do dziewczyn. No bo do czego one nam są potrzebne?

– Dokładnie! – krzyknął satyr. Ponownie się napiliśmy. – Faceci są lepsi!

– Zdecydowanie – przyznałem, bełkocząc lekko. Sięgnąłem po butelkę, ale okazało się, że była pusta, więc otworzyłem nową. Zrobiłem nam nowe drinki i wypiłem swojego. Który to był? Czwarty? Może piąty? Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie jestem już mocno pijany, ale po chwili namysłu stwierdziłem, że nawet jeśli jestem, to kolejny drink mi nie zaszkodzi. – Nie powinniśmy tracić czasu na kobiety. One są takie... nieczułe – rzekłem powoli. – Przychodzą i rozpalają facetów, by potem w punkcie kulminacyjnym zgasić ich jednym zdaniem.

   Grover spojrzał na mnie i zaczął się śmiać.

– Z  czego s-się cieszysz? – spytałem oburzony. – Nie ma się z czego ś-śmiać, dupku. Jesteś do ban-ni – powiedziałem zranionym głosem i czknąłem.

   Po paru sekundach Grover zaczął płakać.

– Masz rację – zabeczał. – J-jestem okropnym przyjacielem. – Wytarł nos o rękaw. – Polej mi jeszcze.

– Teraz to ty masz rację – zachlipałem. –Jesteś okropnym przyjacielem. Ale ja też – powiedziałem i załkałem głośno.

– To prawda!

– Oboje jesteśmy siebie w-warci – stwierdziłem zgorzkniałym tonem. Czułem, jak język mi się plącze i zmienia w kołek utrudniający mówienie.

– Bogowie nas muszą nienawidzić, że tak nas pokarali – jęknął mój kumpel.

– Pewnie tak. Al-le wiesz co, Kozłonogu? – Położyłem mu dłoń na ramieniu.

– No?

– Jesteś naj-lepszą rzeczą, jaka mnie w ży-życiu spotkhała – wybełkotałem, starając się mówić jak najwyraźniej.

– Naprawdę? – odparł wzruszony.

– Tak – powiedziałem pewnie i pokiwałem energicznie głową. – Najlepszą.

– To takie miłe z twojej strony, wiesz? – powiedział i czknął.

– Wiem.

– Powiedz mi – zaczął, – czy ty też czujesz taką pustkę w środku?

   Kiwnąłem głową, pijąc. Gdy ujrzałem dno szklanki, wzruszyłem beznamiętnie ramionami i rzuciłem ją za siebie. Roztrzaskała się, jak się później okazało, o ścianę. Ale nie przejąłem się tym zbytnio; miałem to w nosie, szczerze mówiąc. Po chwili, kompletnie nie przejmując się etykietą, wziąłem butelkę i zacząłem pić z gwinta.

– Musimy ją czymś wypełnić – zamyślił się Grover i potarł podbródek.
– Alkohol wydaje mi się dobrym pomysłem, wiesz?
– To za mało – prychnął satyr.
– Wiem! – wykrzyknąłem, wstając gwałtownie z miejsca. Zatoczyłem się, ale kontynuowałem, wskazując palcem na Grovera. – Zostańmy parą, przyjacielu. – I czknąłem.
   Zamyślił się.
– A co z naszą męskością? Geje nie są zbyt męskie – wybełkotał i zamrugał oczami.
   Machnąłem niedbale ręką.
– Nadal bhędziemy męscy. Podbijemy świat swoją męskhością. I pokażemy tym babom, na co nas stać, a czego one w nas nie doceniły!
– Dobra! – krzyknął. – Pokażmy im!
– Tak jest! – Podałem mu nową butelkę, a on wstał. – I niech żałują!
– Dokładnie!
   Stuknęliśmy się butelkami, po czym się z nich napiliśmy. Następnie Grover spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko. A potem mnie pocałował.
   Kiedy się już ode mnie odsunął, zmrużyłem oczy w zastanowieniu.
– To było troszkę dziwne.
– Przywykniemy – zapewnił mnie.
– Okej, wierzę ci. To co teraz? – spytałem, patrząc na niego. ,,Kozłonóg?", pomyślałem niepewnie, gdy zaczął mi się rozmywać przed oczami. ,,Tak, to chyba nadal on".
– Teraz... – Beknął i zasłonił ręką usta. – Muszę do łazienki. Chyba przedobrzyłem.
   Pokiwałem głową ze zrozumieniem, a mój kumpel – nie, nie kumpel, chłopak poleciał do toalety. Walnąłem się na kanapę w salonie, przyglądając się przez dłuższą chwilę butelce.
– Dziewczyny są do bani – mruknąłem do niej.
   I zasnąłem.


*****************************************

Ta daaaaaa :D.
I jak, podobało się? Mam nadzieję, że tak, więc piszcie w komentarzach, co sądzicie ;). To było dość specyficzne opowiadanie, inne i... dziwniejsze? Tak, chyba o to chodzi xD. Ale jestem w sumie zadowolona z tego, co tutaj wyszło. A wy?
Trzymajcie się, herosi.
Czytajcie.
Komentujcie.
Obserwujcie.
I do następnego! :D

Xoxo,
Annabell di Angelo