ROZDZIAŁ XIII

Witajcie, kochani! 
Jako iż pisanie na telefonie nie jest najwygodniejsze, po prostu przejdę do rozdziału.
Enjoy heroes! 

ROZDZIAŁ XIII

*Oczami Nica*

– Obudź się, księżniczko! – usłyszałem nagle, wybudzając się ze snu.

– Co do cholery – mruknąłem, mrużąc oczy.

   Rozejrzałem się po pokoju i zobaczyłem Leona, który właśnie odsłaniał moje okna. Światło uderzyło w moje ślepia, a ja z jękiem ukryłem twarz w poduszce.

– Hej, wstawaj. Za dwadzieścia minut wyjeżdżamy na misję, pamiętasz? 

– Czekaj, co?! – krzyknąłem i zerwałem się z łóżka, łapiąc po drodze ubrania. – To dzisiaj?

– Tak, śpiąca królewno. 

– Nie nazywaj mnie tak – warknąłem.

– No już, okej. Masz spakowany plecak? – spytał z uśmiechem.

– Um, tak, tak. Spakowałem się wczoraj –  odparłem rozkojarzony, szukając czystych skarpetek.

– Chociaż tyle. 

– A ty już gotowy, że tak się mądrzysz? – odgryzłem się.

– Tia. Jeszcze tylko muszę pójść do Kalipso. Wiesz, jej rycerz odjeżdża, więc trzeba ją pocieszyć. I zaspokoić jej potrzeby. Psychiczne, emocjonalne, fizyczne... 

– Potrzeby? – parsknąłem.

– Jak najbardziej – wyszczerzył się.

– Dobra, o nic nie pytam. – pokręciłem głową. – Okej, leć do niej, ja już sobie poradzę. Za dwadzieścia minut pod Sosną Thalii, tak?

– Dokładnie tak, księżniczko. – Zdążył zniknąć, zanim moja poduszka do niego doleciała.

   Po nie tak długiej chwili byłem  gotowy do drogi i praktycznie gnałem, by nie spóźnić się na spotkanie z Chejronem, a mój miecz ze stygijskiego żelaza boleśnie obijał się o moje lewe udo.

   Na umówionym miejscu ujrzałem czekających już na mnie Percy'ego, Leona i Chejrona. Oboje herosi byli już gotowi do domu. Leo miał zawieszony swój magiczny pas na narzędzia, a i jeden, i drugi półbóg nosił na ramieniu plecak. Syn Posejdona trzymał w dłoni jakąś dziwną muszlę, chyba morską, ale nie miałem pewności. Nigdy jakoś specjalnie nie interesowały mnie muszle. 

– Witaj, Nico – rzekł na powitanie Chejron.

   Kiwnąłem wszystkim głową na powitanie.

– Jakieś wskazówki na drogę? – spytałem centaura.

– Zaraz dowiemy się, gdzie musicie się udać. Percy, wytłumacz chłopcom o czym mówię. 

   Syn Posejdona wskazał na muszlę, którą mocno trzymał w dłoni. 

– To jest prezent od mojego ojca. Można jej zadać pytanie, a ona, no cóż, odpowie. Wystarczy tylko przyłożyć jej, ten no, otwór do ust, a potem do ucha.

   Leo parsknął cicho i już miał to skomentować, lecz spojrzał na Chejrona i w ostatniej chwili się powstrzymał, drapiąc się po szczęce. Percy spojrzał na niego lekko rozbawiony i kontynuował:

– Niestety, zostały mi tylko dwa pytania do wykorzystania. Jedno zmarnowałem – rzekł zmieszany. – Ale za to teraz wiem, żeby nie zapuszczać brody – dodał ledwie słyszalnie i odchrząknął, a ja niemalże od razu usłyszałem śmiech Valdeza koło ucha. Percy również się lekko roześmiał. Po chwili spróbował się opanować i dokończył poprzednią myśl : – Teraz możemy użyć muszli, by dowiedzieć się, gdzie mamy się udać, chociaż... mam pewną propozycję, co to może być.

   Chejron skupił na nim wzrok. 

– Co masz na myśli? 

– Cóż, rozmawiałem trochę z bratem Annabeth, Malcolmem. Poszperał trochę w książkach, na mapie i... Cóż, Ontario może oznaczać kilka rzeczy, czyli prowincję Kanady, miasto we wschodniej części Stanów Zjednoczonych lub jezioro. Wątpię jednak, że chodzi o prowincję, wiecie, prowincje są dość, jakby to ująć, duże. A nie sądzę, że wskazówka byłaby tak bardzo ogólnikowa – dodał jeszcze i spojrzał na nas, czekając na reakcję.

Pokiwaliśmy głowami. 

– To ma sens – powiedziałem.

– Też tak myślę – odparł Percy. – No i zostaje miasto lub jezioro – ale jeżeli mamy się opierać na snach moich i Rachel, to...

– ... Miasto nie wchodzi w grę – dokończyłem.

– Głazy, drzewa, pająki, potwory... Wszystko pasuje do obrazu jeziora – zgodził się Leo.

– Dokładnie. Nie wygląda to na obraz miasta. 

Percy spojrzał na mnie.

– No właśnie. Dlatego powinniśmy najpierw przeszukać okolice jeziora. 

   Chejron pokiwał smętnie głową. 

– Najprawdopodobniej będzie to pułapka. Ktoś chce was zwabić w tamto miejsce. Nie wiem kto i w jakim celu, ale musicie być ostrożni. Niebezpieczeństwo może czyhać z każdej strony – ostrzegł centaur. – Czy wszyscy macie zapas Nektaru i Ambrozji?

– Tak – odparliśmy zgodnie.

– Więc życzę wam szerokiej drogi i niech bogowie mają was w swojej opiece. Bądźcie rozważni – dodał jeszcze i pożegnał się z każdym z nas.

   Po paru minutach obok nas pojawiła się czarna limuzyna prowadzona przez Argusa, niezwykle małomównego tytana, który jest stróżem Obozu Herosów. Ponadto warto nadmienić, że nasz kierowca ma oczy dookoła głowy – i to dosłownie, ponieważ całe jego ciało pokrywa 50 jasnobłękitnych oczu. Ponoć jedno z nich jest na języku, takie przynajmniej krążą plotki. Nikt jednak nigdy tego nie odkrył, ponieważ Argus nigdy się nie odzywa. Przypadek? Nie sądzę.

Już mieliśmy wsiadać do limuzyny, gdy z oddali doszły nas wołania. Biegli ku nam Tyson i Kalipso. 

– O nie, lepiej uciekajmy – zaczął Leo, a na jego twarzy pojawił się lekki grymas. 

– Naprawdę zamierzałeś odjechać bez pożegnania?! – krzyknęła wściekle boginka.

Spojrzałem zaskoczony na Leona. 

– Myślałem, że... – zacząłem cicho.

– Tak, tak, wiem co mówiłem – mruknął szybko. – Skarbie, nie gniewaj się. Chciałem ci oszczędzić kolejnych pożegnań. Przecież do ciebie wrócę – rzekł z łobuzerskim uśmiechem.

– SKĄD MOŻESZ TO WIEDZIEĆ?! NIE WIADOMO, CZY WRÓCISZ!

– Zawsze wracam – powiedział spokojnie i mrugnął do niej. – Prawda?

   W odpowiedzi Kalipso jedynie niepewnie się uśmiechnęła. 

   Syn Hefajstosa objął ją ciasno ramieniem i w tym samym momencie usłyszałem koło ucha ciche chlipnięcie. 

– Och, Tyson. Co jest, chłopie? – spytałem go i poklepałem po ramieniu.

   Z jego wielkiego oka wypłynęła łza. 

– Hej, Wielkoludzie. – Percy przecisnął się do brata i uścisnął go krótko. – Wrócę razem z Annabeth, obiecuję. Wszystko się jakoś ułoży. A ty podczas mojej nieobecności musisz zaopiekować się Panią O'Leary i przejąć moje obowiązki. Tymczasowo będziesz grupowym, zgadza się?

   Tyson pokiwał energicznie głową, a na jego twarzy odmalowała się determinacja. 

– Wszystkim się zajmę, nie musisz się martwić. Potrafię być odpowiedzialny – rzekł dzielnie i wyprostował się.

– Nie wątpię, Wielkoludzie. – Jackson poczochrał bratu włosy.

– Nie zawiodę cię, bracie! – zawołał cyklop i przytulił Percy'ego. Po chwili odsunął się z hardą miną, gotów sprostać nowym zadaniom.

   Syn Posejdona uśmiechnął się. 

– No dobra, to... lecimy – powiedziałem. – Na razie, Tyson. Pa, Kalipso.

   Oboje mnie uścisnęli, na co ja westchnąłem z rezygnacją, mrucząc, że mogą mnie już puścić. Z niewiadomego mi powodu wszystkich to rozbawiło. 

   Wsiadając na tylne siedzenie, poczułem lekkie rozczarowanie. Leona pożegnała dziewczyna, Percy'ego – brat, a mnie? Chyba powietrze. Sądziłem, że przynajmniej Will... Ech, na co ja  liczyłem, pomyślałem.

   A jednak, gdy wyjeżdżaliśmy z obozu, zobaczyłem go wyłaniającego się z cienia między budynkami. W limuzynę przyciemniane szyby, lecz mimo to uniosłem dłoń w geście pożegnania. Nie zobaczył tego. Widziałem, jak po krótkiej chwili odwrócił się i poszedł w swoją stronę, z lekko spuszczonymi ramionami. Poprzedniego dnia, na obradach w Wielkim Domu, trochę się pokłóciliśmy - Will nie chciał, abym jechał na misję. Ale ja... czułem taką potrzebę. I nie chciałem zawieść. Nie po raz kolejny.

   Jednak po tej sytuacji, gdy wieczorem rozmawialiśmy o moim wyjeździe, napięcie jakby z niego zeszło. Uznał, że widocznie jest to dla mnie ważne, więc nie będzie mi robił wyrzutów z tego tytułu. Więcej nic nie powiedział na ten temat.

   Tyle że w sumie nie tego oczekiwałem.

   A teraz, w tym momencie, siedziałem na tylnym siedzeniu razem z Leonem i Percy'm, jadąc ku przeznaczeniu, które zapewne niosło ze sobą śmierć.

   Nie wierzę w happy endy. 

***************************

No więc proszę, rozdział nieco krótszy niż zwykle, ale jest. Mam nadzieję, że się podobało, a teraz lecę, bo na wakacjach jestem aktualnie xd.

Buziaki, 

Ann