ROZDZIAŁ VIII

Hello, my best readers!

Oto przed Wami rozdział VIII! Jestem z niego dumna, bo wydaje mi się, że wyszedł fajnie i... że Was zaskoczę ;>. A przynajmniej taką mam nadzieję xD.

Dedykacja dla wszystkich tych, którzy... *reszta zdania w notce pod rozdziałem, ale nie róbcie sobie spojlerów, najpierw przeczytajcie rozdział*.

W każdym razie, życzę Wam miłego czytania, herosi.

Enjoy ;)

ROZDZIAŁ VIII

*Oczami Nica*

 - Dom, słodki dom - wymamrotałem i rzuciłem się na moje łóżko.

 - Clarisse dała nam dziś nieźle popalić - zgodził się ze mną Leo i, krzywiąc się z bólu, walnął się ciężko obok mnie na jedno z wolnych posłań w domku trzynastym. - Au - jęknął. - Jutro na pewno będę miał okropne zakwasy.

 - No ba. Po takim treningu będą cię jeszcze dręczyć przez kolejny tydzień.

 - Dzięki za pocieszenie - burknął.

 - Nie ma sprawy.

  Leo przewrócił oczami. Po chwili jednak nieco się rozpogodził.

 - Wiesz - zaczął, - nie mogę doczekać się jutra.

 - W sensie soboty?

 - Tak, ale nie dlatego, że będzie weekend i czas wolny.

  Podniosłem się na jednym łokciu i przyjrzałem mu się uważnie. Dostrzegałem coraz więcej niepokojących szczegółów: uśmiech wciąż błąkał się na jego ustach, oczy mu się świeciły, jakby właśnie naładował baterie. W dodatku, może z wyjątkiem tej chwili, bo był wyczerpany po zapasach, wydawał się być bardziej nadpobudliwy niż zwykle. Ekscytacja biła od niego tak mocno, że musiałem być naprawdę ślepy, żeby tego wcześniej nie zauważyć.

 - Okej - powiedziałem w końcu, przeciągając samogłoski. - Co takiego ma się jutro wydarzyć?

  Leo błysnął zębami w moją stronę, pełen zadowolenia.

 - Jutro, mój drogi przyjacielu, przyjeżdża Calipso.

 - Oooch, no tak. I wszystko stało się jasne. - Pokręciłem głową z uśmiechem.

 - Strasznie się za nią stęskniłem, wiesz?

 - Na pewno. Nie widzieliście się od... czekaj. Kwietnia?

 - Gdzieś koło tego. - Syn Hefajstosa pstryknął, a z jego palców potoczyły się iskry. - Wiesz, to strasznie dziwne - stwierdził nagle. - Tak długo się nie widzieliśmy, ale... nie czuję się z tego powodu źle. To znaczy, no jasne, wolałbym ją widzieć częściej - żachnął się. - Tylko że nie czuję żadnej niepewności czy czegoś podobnego. Po prostu bardzo za nią tęsknię, ale tęskniłbym za nią równie mocno, gdybyśmy się nie widzieli tydzień. Rozumiesz?

 - Chyba... tak - odparłem, wpatrując się w sufit, chociaż tak naprawdę niewiele zrozumiałem. Jeszcze raz przeanalizowałem w myślach wypowiedź mojego kumpla, po czym potrząsnąłem zrezygnowany głową. - No dobrze, jednak nic nie zrozumiałem.

 - No i nie zrozumiesz, dopóki sam tego nie poczujesz. - Leo wzruszył ramionami z szatańskim uśmieszkiem.

 - Ale czego? - spytałem nieco zdziwiony.

 - Miłości - zanucił chłopak, jednak widząc moją minę, roześmiał się.

  Przewróciłem oczami.

 - Dobra, Leo, to twoje dziwne zachowanie prędzej pochodzi od smaru, który ciągle wdychasz, niż od tej miłości. Powinieneś się chyba zastanowić nad zmianą fachu, bo ten ci nie służy - skwitowałem.

  Leo wyszczerzył się.

 - No coś ty. Te moje dziwne zachowania, jak to ująłeś, są największą zaletą całego mojego przedsięwzięcia, jakim jest praca w Bunkrze. Nie zamieniłbym tego na nic innego. Poza tym, smar tylko podkreśla wyjątkowe cechy i zdolności, które i tak już we mnie tkwią.

 - Masz na myśli ADHD? - parsknąłem.

 - Chociażby - odpowiedział chłopak z kamienną miną. Po paru sekundach jednak nie wytrzymał i zaczął się śmiać. Widząc to, uśmiechnąłem się.

 - Przy okazji, nie rozmawiałeś może ostatnio z Hazel? - spytał Leo.

 - Jasne, często rozmawiamy. A co?

 - A... nie wspominała może o mnie? - dopytywał, robiąc niewinną minę.

 - Nie, ale... Ej, Leo. Ty masz dziewczynę... - zauważyłem, marszcząc brwi z niedowierzaniem.

 - Och, bogowie, nie o to mi chodziło! - zaprotestował gwałtownie. - W życiu nie zostawiłbym Calipso. No i nie chciałbym rozdzielać Haze i Franka. To moi przyjaciele.

 - I twoje szczęście. Gdybyś chciał skrzywdzić moją siostrę, to nie ważne jak bardzo bym cię lubił - z radością spuściłbym na ciebie Panią O'leary. Służyłbyś jej jako idealna wykałaczka.

 - Pani O'leary mnie lubi - zauważył, marszcząc niepewnie brwi.

 - Tak, ale to mnie słucha. Szach - mat! - dodałem nieco ciszej, jednak z wielkim zadowoleniem.

 - Tak. Tak, wiem. Ale słuchaj, bo właśnie w tym sęk.

 - W moim psie? - Zmrużyłem oczy.

 - Co? Nie, nie. Chociaż jej krwiożerczość na zawołanie może być problemem. Ale nie o to mi chodzi. - Machnął ręką. - Bo... no wiesz, w końcu wszystkie panie kochają Leona - dodał nerwowo.

  Spojrzałem na niego podejrzliwie. Coś mi zaczynało tu śmierdzieć.

 - Leo - powiedziałem powoli. - Gadaj, o co chodzi.

 - Bo widzisz - zaczął rzeczowym tonem, - nic nie poradzę na to, że mój niezaprzeczalny urok osobisty, wdzięk i uroda tak przyciągają kobiety. - Uniosłem brew, jednak powstrzymałem się od komentarza. - Naprawdę. I to, co się wydarzyło, nie jest moją winą, ponieważ od roku nie staram się o względy żadnej dziewczyny, z wyjątkiem Calipso, oczywiście.

 - Tłumaczysz się jeszcze zanim powiesz o co chodzi... Dobra, chyba na serio jest źle - stwierdziłem i spojrzałem na kumpla, czekając na jego dalsze słowa.

 - No więc... - Zrobił dramatyczną pauzę. - Hazel mnie pocałowała.

  Wpatrywałem się w niego przez chwilę, trawiąc te słowa, po czym spytałem całkowicie spokojnym głosem:

 - Że co?

 - Pamiętasz, jak jakiś miesiąc temu pojechałem na kilka dni do Obozu Jupiter, prawda?

 - No tak.

 - No i... dzień przed wyjazdem Hazel zabrała mnie na spacer. I... bum! - Leo buchnął płomieniem z obu dłoni. - Pocałowała mnie.

 - Ale... ona nadal jest z Frankiem, nie?

 - Tak.

 - A ty masz Calipso - dodałem.

 - Tak, a ty masz swoją piekielną ogarzycę. Widzisz? Wszyscy w komplecie! - Klasnął w dłonie.

 - No tak... Wiesz, Leo - zacząłem niepewnie i potarłem kark. - Ja naprawdę nie chciałbym mieszać się w wasze prywatne sprawy. No, chyba że mogę jakoś pomóc, ale wątpię.

 - Nie, raczej nie możesz. - Uśmiechnął się krzywo. - I nawet nie zamierzałem cię o to prosić. W ogóle nie zamierzałem ci o tym mówić, a sam widzisz, jak to się skończyło. - Rozłożył ręce, kręcąc głową z udawanym ubolewaniem.

 - Ale... jak to się dalej potoczyło? - zapytałem w końcu.

 - Co takiego?

 - No, wiesz... - Nie do końca wiedziałem, jak to ująć w słowa. - To znaczy, moja siostra, po tym, co zrobiła... jak się zachowała?

 - Cóż, zacznijmy od tego, że od razu po tym, jak mnie pocałowała, zakryła usta dłonią  i się odsunęła. Potem zaczęła mnie przepraszać i mówić, że wcale tego nie chciała... Prawie się rozpłakała.

 - A ty?

 - A ja powiedziałem, żeby się uspokoiła, bo nic się nie stało. I że teraz po prostu oboje o tym zapomnimy - odparł i zagryzł wargę.

 - Coś ci nie wyszło - zauważyłem i lekko się skrzywiłem.

 - Nie, no coś ty.

 - Luz, chłopie. Podejrzewam, że jej pewnie też to nie daje teraz spokoju - dodałem i poklepałem syna Hefajstosa po ramieniu. - Jak chcesz, to mogę z nią porozmawiać. Za parę dni ma przyjechać.

 - Dzięki - odparł z nieskrywaną wdzięcznością. - A...

 - Tak?

 - Jak myślisz, mówić Calipso?

 - Wiesz, z tego, co wiem, to jeśli nie mówisz swojej dziewczynie o takich rzeczach, zwykle kończysz na kanapie w salonie zamiast w sypialni.

  Leo zaśmiał się.

 - Dobrze powiedziane. Racja. Powiem jej, na spokojnie, bez stresu.

 - Postaraj się nie spanikować. To mogłoby ją wkurzyć - ostrzegłem.

 - No to mnie pocieszyłeś. Dzięki, ziom. Serio. - Jego słowa wręcz ociekały sarkazmem. Leo wstał i zaczął nerwowo chodzić po pokoju. - Ale jak ja mam jej to powiedzieć? Przecież ona mnie zabije! - jęknął i złapał się za głowę.

 - Dziewczyna ma charakterek, co? - zażartowałem.

 - A żebyś wiedział. Kiedy zapomniałem o wytwornym pikniku, który ponoć jej obiecałem, zrobiła mi prawdziwe piekło - mruknął, zestresowany. - Na szczęście po paru dniach jej przeszło, ale jeszcze długo po tym, jak się pogodziliśmy, nie mogłem znaleźć moich przekładni.

  W duchu podziękowałem bogom za to, że nie mam partnera. Wszystko wskazywało na to, że bycie w związku ma więcej wad niż zalet.

 - Może powinieneś pogadać z Piper - podsunąłem, siadając w siadzie skrzyżnym. 

  Leo zastanowił się przez chwilę.

 - W sumie - rzekł w końcu, - to nie najgorszy pomysł. Ona zna się na takich rzeczach.

 - Właśnie. Mogłaby ci coś doradzić.

  Chłopak wziął głęboki wdech.

 - Okej. Wiesz co? Tak właściwie pójdę do niej już teraz.

 - Leć. I pamiętaj, jest dopiero czwarta dwadzieścia, więc masz jeszcze jakieś dwadzieścia cztery godziny do przybycia Calipso.

 - Tak, zdążę jeszcze coś wymyślić. Zrobię dla niej jakiś prezent. Może to ją trochę udobrucha - rzekł, głaszcząc się po podbródku.

 - Tylko lepiej tego nie schrzań - ostrzegłem. - Mówię to z troską o twoje zdrowie.

  Syn Hefajstosa zasalutował z szerokim uśmiechem i wybiegł na zewnątrz, ja z kolei ruszyłem niespiesznie do łazienki, kręcąc głową i śmiejąc się w duchu.

  Po paru minutach wróciłem i... stanąłem w miejscu, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu.

  Na moim łóżku siedział uśmiechnięty Will Solace.

 - Hej - powiedział cicho i wstał. - Dawno ze sobą nie rozmawialiśmy.

 - Tak, chyba masz rację - odparłem chłodnym, obojętnym tonem i odchrząknąłem. - Co cię tu sprowadza? Pomóc ci w czymś?

  Will westchnął.

 - Czy naprawdę musimy bawić się w uprzejmości? Przecież doskonale wiesz, dlaczego przyszedłem.

  Spuściłem wzrok. Wcale nie miałem ochoty na tę rozmowę.

 - Will, tu nie ma o czym gadać. Wyjaśniliśmy sobie wszystko dwa tygodnie temu.

 - Nie, nic sobie nie wyjaśniliśmy. Pozwól mi chociaż wyjaśnić to, co się stało...

 - Przecież doskonale wiem, co widziałem. Nie udawaj, że to się nie wydarzyło! - krzyknąłem i zacisnąłem pięści.

  Syn Apolla złapał moją rękę i przyciągnął mnie do siebie.

 - Puszczaj - wycedziłem, patrząc mu prosto w oczy.

 - Nico, błagam cię. Chcę ci tylko wytłumaczyć...

 - Nie potrzebuję twojego tłumaczenia - warknąłem i wyrwałem rękę z jego uścisku. Odwróciłem się do niego tyłem i powiedziałem bardzo cicho: - Zraniłeś mnie.

 - Wiem. I przepraszam. Ale... to wszystko działo się za szybko. I wcale nie chciałem tego, no... tego, co się tam wydarzyło.

  Prychnąłem pogardliwie.

 - Mam rozumieć, że nie chciałeś go pocałować?

  Zacisnąłem powieki na to paskudne wspomnienie.

  Miesiąc temu ja i Will zaczęliśmy ze sobą oficjalnie chodzić. To znaczy, zaczęliśmy się mieć ku sobie już jakiś rok temu, tylko że żaden z nas, a zwłaszcza ja, nie miał na tyle odwagi, żeby wyznać temu drugiemu, co czuje. Od czasu do czasu zdarzały nam się bardziej romantyczne chwile, jednak to właśnie miesiąc temu, kiedy, po ognisku, mieliśmy pójść szykować się do snu, Will po raz pierwszy mnie pocałował. To była tylko nasza chwila, nasz pocałunek, bez żadnych świadków.

  Sprawa o naszym związku nawet nie zdążyła wycieknąć, z dwóch powodów: po pierwsze, staraliśmy się, ze względu na mnie, utrzymać nasz związek w tajemnicy, przynajmniej do czasu, aż nasza relacja nieco się rozwinie. Drugim powodem był fakt, że cały ten nasz związek skończył się, jeszcze zanim zdążył się na dobre zacząć.

  A wszystko mogłoby być pięknie, i dokładnie jutro, dziewiątego lipca, byłaby nasza miesięcznica, której z początku nie chciałbym obchodzić, ale koniec końców i tak byśmy poszli na ten cholerny piknik, i na koniec on by mnie pocałował, i odprowadził do trzynastki, a może to ja jego bym odprowadził. I może nawet odważyłbym się na to, by wreszcie się ujawnić i pokazać ludziom, jak bardzo jestem w nim zakochany. I może dzień byłby cudowny.

  Ale niestety, tak się nie stanie. A wszystko przez tego idiotę, który bezczelnie i bez pytania wbił teraz do mojego pokoju. Który dwa tygodnie temu pocałował innego faceta, na moich oczach, w lesie, myśląc, że to się nie wyda. Który zniszczył wszystko. Totalnie wszystko.

 - To nie ja go pocałowałem. - Jego głos był spokojny, opanowany, ale nadal pobrzmiewała w nim nuta goryczy i smutku. - Wcale tego nie chciałem. On mnie zaskoczył. I gdybyś tylko patrzył na to do samego końca, wiedziałbyś teraz, że kiedy już nie byłem tak oszołomiony, odepchnąłem go. I... tak, miałem nadzieję, że się o tym nie dowiesz, ponieważ dla mnie ten pocałunek nic nie znaczył, a nie chciałem cię ranić - dokończył cicho.

 - Coś ci nie wyszło. - Spojrzałem na niego ponuro. Odwzajemnił moje spojrzenie z taką intensywnością, a ja poczułem, jak po moich plecach przebiegają dreszcze.

 - Och, Nico, gdybyś tylko został tam chwilę dłużej...

- Dziwisz mi się? A ty co byś zrobił w takiej sytuacji? Stałbyś przez cały czas jak słup soli, gapiąc się na mnie całującego innego faceta?! No coś mi się nie wydaje!

  Will spróbował chwycić moją dłoń, ale odepchnąłem ją.

 - Przestań - mruknąłem tylko z niesmakiem i spojrzałem na niego, przepełniony bólem. - Dlaczego miałbym ci teraz uwierzyć? Skąd mam wiedzieć, czy w rzeczywistości nie jestem tylko nagrodą pocieszenia?

 - Naprawdę myślisz, że mógłbyś być kimś takim? - Will spojrzał na mnie i pokręcił głową. - Ty nie jesteś żadną nagrodą, Nico. A zresztą jakbyś był, to nawet zwycięzca Grand Prix nie byłby ciebie wart. W żadnym konkursie, w żadnych zawodach - dokończył i położył mi dłonie na ramionach.

  Tym razem go nie odepchnąłem.

  Spojrzałem mu prosto w oczy.

 - Naprawdę tego nie zrobiłeś? Mów prawdę.

  Odpowiedzią na moje pytanie był pocałunek. Przepełniony tęsknotą i bólem rozstania, jak również nadzieją.

  Po chwili syn Apolla odpowiedział, z wargami tuż przy moich ustach:

 - Gdybym zrobił coś takiego z własnej woli, z pewnością byłby to największy błąd w całym moim życiu.

 - Mam to odebrać jako zaprzeczenie? - spytałem niepewnie, bo nadal trochę kręciło mi się w głowie od smaku jego ust.

  Will uśmiechnął się z rozbawieniem.

 - Nie, nie pocałowałem go.

  Odetchnąłem głęboko i oparłem głowę o jego ramię, oplotłem rękami jego talię.

 - I twoje szczęście - mruknąłem.

 - Czyli... co teraz z nami będzie? - spytał Will po chwili ciszy.

 - Powiedzmy, że dam ci drugą szansę, ale pamiętaj, że stąpasz po niepewnym gruncie, Solace. Wiesz o tym?

  Chłopak roześmiał się.

 - Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Teraz już nie dam się pocałować byle komu - zażartował.

 - No, mam nadzieję.

  Złapałem go za rękę i położyliśmy się obok siebie na moim łóżku, ramię przy ramieniu. Przez chwilę wpatrywałem się w sufit, oddychając głęboko i ciesząc się obecnością Willa. Następnie odwróciłem głowę w jego stronę. On też to zrobił. Poczułem jego dłoń zaciskającą się na moich palcach.

 - Posłuchaj - zacząłem. - W dalszym ciągu nie chciałbym, żeby ludzie o tym wiedzieli. O nas.

 - W porządku. Ja w dalszym ciągu będę cierpliwie czekał, aż będziesz gotowy - powiedział i delikatnie ścisnął moją rękę.

  Przysunąłem się do niego i oparłem czoło o jego czoło. Nasze nosy lekko zetknęły się ze sobą.

 - Dziękuję - rzekł Will w pewnym momencie.

 - Za co?

 - Że mi wybaczyłeś. Nie każdy to potrafi.

 - Bo nie każdy człowiek zasługuje na wybaczenie.

  Przymknąłem oczy i westchnąłem. Po dłuższej chwili poczułem, że mój chłopak też zamyka oczy - jego rzęsy otarły się o mój policzek. Uśmiechnąłem się sennie, choć wiedziałem, że nie może tego zobaczyć.

  Obudziło mnie pukanie do drzwi. Zerwałem się z łóżka i zamrugałem, by się trochę rozbudzić. Potrząsnąłem Wille, mimo że już nie spał. Wcisnąłem mu talię kart w rękę.

 - Upozoruj grę w karty. Ja zobaczę kto to.

  Will bez słowa kiwnął głową i podniósł się szybko. Nawet jeśli nie za bardzo spodobał mu się ten pomysł, nie dał tego po sobie poznać. Szybkim ruchem wygładził pościel i podszedł cicho do stolika, rozkładając w pośpiechu karty. Ja z kolei ruszyłem, by otworzyć drzwi. W międzyczasie spojrzałem prędko na zegar wiszący na ścianie. Dochodziła siódma wieczorem. Zasnęliśmy na przynajmniej dwie godziny. ,,Ups", pomyślałem.

  Uchyliłem nieco drzwi. Na zewnątrz stała Natalie. W sumie mogłem się tego spodziewać, bo kto inny mógłby do mnie przyjść, skoro rozmawiam z tak niewieloma osobami?

 - Siema - powiedziała i uśmiechnęła się. Zaraz jednak zmarszczyła brwi. - Spałeś?

 - Co? Ach, nie, to... wiatr - skłamałem, machając ręką bez określonego powodu.

 - Wiatr - powtórzyła powoli.

  Pokiwałem energicznie głową.

 - W domku? - spytała, patrząc na mnie znacząco.

  Otworzyłem usta, jednak zaraz je zamknąłem.

 - No dobra, spałem - przyznałem zrezygnowanym tonem.

 - Hm. Więc pewnie nie widziałeś mojego brata, co? - Mina nieco jej zrzedła.

 - Yyy, no zależy którego - odparłem ostrożnie.

  Natty uniosła jedną brew.

 - Willa. Chodzi o Willa.

 - Ach, no jasne! Tak właściwie to jest w środku.

  Tym razem brwi dziewczyny podjechały wysoko w górę.

 - A co on u ciebie robi, jeśli mogę spytać?

 - Przyszedł... pogadać. Miał... hm, bardzo pilną sprawę - dokończyłem szybko.

 - Aha. - Wzruszyła ramionami. - Nie wiedziałam, że się kumplujecie.

 - Och, no tak. - Odchrząknąłem. - Kumplujemy się.

  Natalie przyjrzała mi się badawczo, zapewne zastanawiając się, czemu nagle zacząłem się tak dziwnie zachowywać, ale nic nie powiedziała.

 - On też śpi? - spytała po chwili z uśmiechem.

 - Tak właściwie to już nie - odparłem zakłopotany.

  Dziewczyna przekrzywiła głowę.

 - A-ha.

 - Mieliśmy wcześniej grać w karty, ale jakoś tak wyszło, że przedtem położyliśmy się na łóżkach. No i po chwili zasnęliśmy. Tak jakoś, samo wyszło - wymamrotałem na koniec.

 - Spoko, a ja i reszta rodzeństwa dostawaliśmy zawału, bo ten dureń miał przyjść do siódemki na próbę - powiedziała, nieco rozzłoszczona.

 - Sorry, nie wiedziałem...

 - Ej, to nie twoja wina, nie przejmuj się. - Machnęła ręką. - Mogę wejść?

 - Jasne, zapraszam.

  Wpuściłem córkę Apolla do środka, mimo że w mojej głowie wyraźnie paliło się czerwone światełko, a w uszach rozbrzmiewał ostrzegawczy sygnał. Zamknąłem drzwi i poszedłem w głąb domku za Natalie, mając nadzieję, że nie zauważy niczego dziwnego między mną a Willem.

 - O jeny, jaki ciekawy wystrój - powiedziała, gdy szliśmy do mojego pokoju. Oczy jej się świeciły, gdy patrzyła na ciemne wnętrze. Przyglądała się z zapartym tchem obrazowi Pietera Bruegla wiszącego na ścianie, przedstawiającego tytułowy ,,Upadek Ikara", następnie zachwyciło ją wielkie lustro z ramą z hebanu zdobioną czarnymi i białymi kamieniami szlachetnymi i półszlachetnymi, potem spojrzała na duży srebrny żyrandol zwisający z sufitu w samym środku pokoju, jednak najbardziej ją ucieszył bukiet świeżych, kolorowych kwiatów stojących w białym wazonie na stoliku w głównym pomieszczeniu.

 - Jakie śliczne - skomentowała i powąchała je. Uśmiechnęła się do siebie, a ja pomyślałem, że to dość zaskakujące. Owszem, była oczarowana bogactwem pomieszczenia, jednak to właśnie kwiaty najbardziej zwróciły jej uwagę, najbardziej ją urzekły.

 - To miał być taki miły, lekki akcent. Wiesz, żeby było trochę przytulniej - powiedziałem.

  Pokiwała głową z zadowoleniem.

 - To był zdecydowanie dobry pomysł.

 - Chodź - rzekłem z uśmiechem i zaprowadziłem ją do brata. - Will, chyba ktoś cię szukał - zwróciłem się do niego, starając się nadać mojemu głosowi neutralny ton.

 - Miałeś być na próbie o czwartej - wyrwała się dziewczyna z wyraźną pretensją.

 - Hej, przepraszam, ale kompletnie wyleciało mi to z głowy - odparł, starając się wyjść choć trochę przekonująco.

  Jednak Natty nie dała się na to nabrać. Z kolei mi chciało się śmiać. Na miejscu jego siostry też bym mu nie uwierzył. Will nie potrafił kłamać.

  Zaraz jednak przypomniałem sobie moją rozmowę sprzed chwili z dziewczyną i uznałem, że ja chyba też nie umiem kłamać.

 - Dobra - powiedziała w końcu córka Apolla, kręcąc głową. - Nie mam zamiaru wnikać, dlaczego nie mogłeś przyjść, ale więcej tego nie rób. Powinieneś dawać przykład młodszemu rodzeństwu - skarciła go żartobliwie, a Will poczochrał jej włosy.

 - Och, jacy wy słodcy - mruknąłem z uśmiechem, a oni przewrócili oczami.

  Na chwilę zapadła cisza, którą przerwał syn Apolla:

 - No dobra, to ja już chyba wrócę do siódemki. Wypadałoby, żebym teraz poćwiczył - dodał z szerokim uśmiechem. Zatrzymał na mnie spojrzenie nieco dłużej niż normalnie by wypadało. Wiedziałem, co chce mi przekazać: słowa podziękowania i radości, jak również obietnicę. Że tym razem się bardziej postara.

  Następnie poklepał siostrę po ramieniu i wyszedł, rzucając nam krótkie ,,Na razie".

  Przez chwilę oboje patrzyliśmy w ślad za nim. Potem odezwałem się, wsadzając ręce do kieszeni, by Natalie nie mogła zobaczyć, jak bardzo się trzęsą.

 - To co? Obejrzymy te figurki? - spytałem, nadal patrząc w drzwi i czując coraz większy przypływ radości.

  Natalie roześmiała się i kiwnęła głową.

 - Prowadź.

*************************************************

*DOKOŃCZENIE ZDANIA NA GÓRZE*: Dedykacja dla wszystkich tych, którzy mieli nadzieję na Solangelo ;>.

Spaaaaać.

Tylko o tym myśli teraz mój mózg xd.

A tak na poważnie: prawie dwanaście stron, i wręcz zmusiłam się, by skończyć w tym miejscu. Czuję, że jeśli chodzi o długość rozdziałów, rozkręcam się coraz bardziej ^^.

Powiedzcie, co o tym sądzicie. Podoba Wam się motyw Solangelo? Osobiście na początku nie byłam do niego zbytnio przekonana, ale coś mnie nagle wzięło i jakoś tak samo wyszło xD.

Ale chyba takiego zwrotu akcji to się nie spodziewaliście. Hehe.

*Do BETONA*: Chciałaś, żebym trochę namąciła, bo to wszystko za łatwo szło w kierunku Nica i Natty, pamiętasz? No, posłuchałam cię i przyznam, że chyba miałaś rację xD.

Ta daaam. Oto efekt :D.

Dobra, ja już kończę.

Trzymajcie się, herosi.

Czytajcie.

Komentujcie.

Obserwujcie.

I już teraz zapraszam Was na kolejne rozdziały ;).

Xoxoxo :*

Annabell di Angelo