ROZDZIAŁ V

Ludzie, oklaski i brawa proszę, gdyż właśnie nadszedł długo wyczekiwany rozdział V !!

Ponownie przepraszam za tak długi brak rozdziału ;-; . Ale mam nadzieję, że ten wam to wynagrodzi :>.

So enjoy ;).

ROZDZIAŁ V

*Oczami Natalie*

 - I jak się miewa nasza pacjentka? - spytała Sabrina z uśmiechem, wchodząc wraz z Willem do sali szpitalnej, w której się znajdowałam.

  Odwzajemniłam uśmiech i odparłam:

 - Jest o wiele lepiej, ambrozja i nektar robią swoje. Która godzina?

  Will spojrzał na zegarek.

 - Dochodzi trzynasta. Za chwilę zrobimy ci - miejmy nadzieję - ostatnie badania.

 - Ostatnie? - spytałam zaskoczona, ale poczułam ulgę. Leżałam w szpitalu zaledwie dwa dni, lecz już zaczynałam odczuwać ogromną nudę i lenistwo, które mnie opanowywały. Miałam tylko nadzieję, że nie odbiją się one na moich treningach.

 - Tak, ostatnie. - Will podszedł do mnie z wacikiem, strzykawką i wodą utlenioną. - Odsłoń ramię.

  Posłusznie wykonałam polecenie i zwróciałam się do Sabriny:

 - Czyli że wszystko już ze mną w porządku, tak? Jestem zdrowa?

 - Tak, chociaż będziesz musiała jeszcze przez dzień czy dwa bardzo na siebie uważać - wiesz, lekkostrawna dieta, masz siedzieć jak najdalej od dymu i ognia, no i lepiej, żebyś się na razie nie przemęczała: nie biegaj, bo masz słabe płuca, a jeśli już musisz rozprostować kości, zrób sobie spacerek czy coś.

 - Dobrze, mamo - prychnęłam ze śmiechem.

 - Ej, ej, nie wyjeżdżaj mi tu z mamą. Po prostu się martwię. - Wzruszyła ramionami.

 - Aww, jak słodko - uśmiechnęłam się. Sabi mrugnęła do mnie, po czym wyszła z pomieszczenia.

  Po jakimś czasie Will pokazał mi moje wyniki badań. I rzeczywiście, wszystko było w porządku - byłam niemalże całkowicie zdrowa. Mój brat pozwolił mi wyjść ze szpitala, więc przebrałam się, spakowałam swoje rzeczy i wybiegłam na zewnątrz.

  Na dworze padał ulewny deszcz z jednej, jedynej chmurki, która zwisła nad obozem, jednak pomimo tego było ciepło - słońce dalej świeciło i grzało. Niedaleko na niebie zauważyłam tęczę. Była już pora obiadowa, toteż niespiesznym krokiem ruszyłam w kierunku kantyny. Bardzo lubię taką pogodę - i kiedy moje włosy zmieniły się w mokre strąki, potrafiłam się jedynie uśmiechać.

  Po wejściu do stołówki nałożyłam sobie na talerz obiad, po czym podeszłam do trójnogu i złożyłam ofiarę bogom. Pomodliłam się do mojego ojca i wróciłam do swojego stolika. Większość mojego rodzeństwa jadła już obiad. Zasiadłam na swoim miejscu i również zaczęłam jeść.

 - Natty - zaczęła siedząca obok mnie Sabrina, - Will i Dave wpadli na pomysł, żebyśmy poszli wszyscy nad jezioro, po obiedzie. Co ty na to?

 - A mówiąc ,,wszyscy" masz na myśli...

 - Nasz domek. Cała rodzinka. Wiesz, po posiłku zwykle większość z nas ma godzinę wolną od ćwiczeń, ewentualnie pojawiają się wcześniej lekcje greki, angielskiego, matmy i tego typu, ale wszyscy, którzy mają w planie te przedmioty, już się z nich zwolnili. Zostałaś tylko ty.

 - Wiesz, grekę mam dopiero o szesnastej...

 - Wspaniale! - wykrzyknęła uradowana. - To co, ludzie? Wszyscy idą, tak?

  W jej oczach widać było taką radość, że całe moje rodzeństwo zaczęło się zgodnie śmiać.

 - No co? - fuknęła, ale zaraz także się uśmiechnęła.

 - Tak, Sabi, wszyscy idziemy - odezwał się Will, obejmując ją ramieniem i uśmiechając się szeroko.
  Przyjrzałam się im wszystkim uważnie i poczułam jakieś dziwne ciepło w środku. Pamiętam, jak ciężko było mi się przyzwyczaić do mojej nowej rodziny i jak trudne było zaufanie im, otwarcie się przed nimi. Gdy rok temu dotarłam tu pierwszy raz, byłam niezwykle skryta, zestresowana, nieufna. I zdziczała.
  Było to spowodowane głównie tym, że sześć dni spędziłam sama w lesie, uciekając przed potworami i leśnymi stworzeniami. Po paru dobach skończył mi się prowiant i woda, które trzymałam razem z nożem, zapalniczką i latarką w brązowym podartym plecaku, więc musiałam sama zapewnić sobie jedzenie i picie. Po dwóch dniach, na wpół żywa, wycieńczona i odwodniona znalazłam rzekę. Postanowiłam, że będę poruszać się w jej pobliżu, by się nie zgubić i zapewnić sobie zapas wody. Poza tym, w rzece były ryby, na które zmuszona byłam polować. Nazrywałam długich, mocnych patyków, końce zaostrzyłam nożem. Na początku nie potrafiłam ich złapać. Ryby uciekały prędzej niż biegnąca lama. W końcu jednak, po wielu, wielu próbach mój ostry kij przebił rybie łuski. Z zadowoleniem rozpaliłam ognisko, a poszło mi to tak sprawnie, że długo jeszcze samej sobie nie mogłam się nadziwić. Aż żal mi było gasić płomienie.
  W końcu jednak, szóstego dnia, w nocy, znaleźli mnie dwaj chłopcy, parę lat starsi ode mnie. Byli to Malcolm Pace, syn Ateny, i Will Solace, syn Apolla, a także - jak się później okazało - mój brat. Gdy zobaczyłam ich po raz pierwszy, przeraziłam się, ponieważ uznałam ich za potwory. Mieli ubrania w strzępach i byli gdzieniegdzie umazani krwią i brudem. Pewnie sama nie wyglądałam wtedy lepiej, jednak nic nie poradzę na to, że moja psychika była wtedy nieco... nadszarpana. Każdą napotkaną osobę brałam za stwora nie z tej ziemi.
  Chłopcom trudno było mnie uspokoić. Bali się do mnie zbliżyć, gdyż nie chcieli, bym zrobiła krzywdę sobie lub im. Jednak po wielu próbach udało im się mnie opanować. Zaopiekowali się mną, opowiedzieli o bogach, potworach i Obozie Herosów, do którego zamierzali mnie zabrać, skrupulatnie wszystko wyjaśniając. Zapewnili mi też bezpieczeństwo - odkąd się pojawili, o wiele łatwiej było nam zabijać potwory, a także polować na zwierzynę. Z chłopcami spędziłam co prawda niecałe trzy dni, ale gdy dotarliśmy już do obozu, czułam między nami silną więź.
  Co do mnie i Willa, ta więź pogłębiła się jeszcze bardziej, kiedy któregoś spokojnego wieczoru, gdy czytałam książkę w domku Hermesa, znienacka pojawił się nade mną symbol boga Apolla - złota lira otoczona wieńcem laurowym. Will był moim bratem. To oczywiście wyjaśniało wiele spraw, między innymi podobne rysy twarzy, to, że interesowały nas te same tematy oraz, że pomimo złotych włosów, olśniewającego uśmiechu i ogólnie atrakcyjnego wyglądu, nie czułam do Willa niczego więcej poza przyjaźnią, a... no cóż, przyznaję, że łatwo się zakochuję w przystojnych nastolatkach.
  Poza tym, zawsze chciałam mieć starszego brata. Można by powiedzieć, że dzięki temu dziwnemu, świecącemu znaczkowi, który zawisnął nade mną tamtego wieczoru, spełniło się moje marzenie.
  Patrząc teraz na nich wszystkich, rozmawiających ze sobą, roześmianych i szczęśliwych, czułam się tak, jakby nagle wszystkie puzzle znalazły się na właściwym miejscu, we właściwym czasie, z właściwymi ludźmi, tworząc właściwy obrazek.
 - No dobra! - zawołałam, gdy skończyłam jeść. - Kończcie żarcie. Plaża na nas czeka!

***

  Dziesięć minut później szliśmy zgraną grupą w stronę jeziora, ubrani jedynie w stroje kąpielowe, z ręcznikami wziętymi pod ramię. Will mówił wcześniej, że powiedział o naszym wyjściu Chejronowi, z kolei nasz koordynator zajęć nie robił z tego większego problemu. ,,Macie wakacje - mówił. - To odpowiednia i prawdopodobnie jedna z nielicznych okazji, żebyście mogli wszyscy gdzieś razem wyjść, także korzystajcie i bawcie się dobrze. Tylko wróćcie na popołudniowe zajęcia!". Oczywiście, obozowicze często chodzą nad jezioro, ale zwykle w małych grupkach, liczących parę osób. Rzadko się zdarzało, żeby cały domek miał wolny czas na wspólne wyjście, a nawet jeśli, to nie zawsze rodzeństwo miało te same plany.

  Postanowiłam jak najlepiej wykorzystać ten czas.

  Moja siostra, Christina, blondynka o włosach niemalże białych, nieco dłuższych niż moje, czyli sięgających gdzieś do pasa, z wiecznym uśmiechem na twarzy i iskrzącymi się oczami, wzięła mnie pod ramię i pocałowała w policzek.

 - Och, jak miło - zaśmiałam się. Christina nachyliła się do mnie.

 - Mam do ciebie pytanie - rzekła konspiracyjnym szeptem. - Co myślisz o tym chłopaku od Afrodyty?

 - A którym konkretnie? - wyszeptałam, zakrywając usta dłonią. - Bo wiesz, trochę ich jest.

  Przewróciła zniecierpliwiona oczami.

 - Mówię o tym nowym...

 - O tym jedenastolatku?! - krzyknęłam cicho. - Christina...

 - Och, oczywiście, że nie! I błagam cię, mów trochę ciszej! - wyszeptała. - Mam na myśli Seana...

 - Uuu, nie za wysoko startujesz? W lutym skończył siedemnaście lat, ty masz dopiero piętnaście...

 - We wrześniu szesnaście! - oburzyła się. - Poza tym, co ma wiek do miłości?... - dodała rozmarzona.

 - O bogowie, bardziej byś się chyba nadawała na dziecko Afrodyty - zażartowałam.

 - Och, nie, lepiej nie - odparła z lekkim niepokojem.

 - Dlaczego? - spytałam zaskoczona. Na jej twarzy rozkwitł łobuzerski uśmiech. - Och, no tak - zaśmiałam się. - Gdybyś była córką Afrodyty...

 - ...Sean byłby niedostępny - dokończyła z niewinnym uśmiechem. Ponownie się zaśmiałyśmy.

 - No dobrze, to co o nim sądzisz? - spytała raz jeszcze. - W skali od jednego do... Och, zobacz, idzie tu! - pisnęła podekscytowana.

 - Gdzie?

  Wskazała palcem.

  Sean Ryan, muskularny, opalony chłopak o miodowych włosach i niebieskich oczach, przechodził właśnie nieopodal nas. Poczułam, jak palce Christiny boleśnie zaciskają się na moim ramieniu.

 - Au - mruknęłam.

 - Bogowie, on jest cudowny - westchnęła, ignorując mnie.

  Syn Afrodyty przybił po drodze paru kolegom piątkę, uśmiechając się szelmowsko. W pewnym momencie spojrzał na moją siostrę, ta z kolei pomachała do niego nieśmiało, z roziskrzonymi z radości oczami. Sean poszerzył uśmiech i mrugnął do niej.

  Christina o mało nie zemdlała.

 - Kochanie, oddychaj. Błagam, pamiętaj o oddychaniu!

 - Och, ale kiedy go nie ma, ja nie mam czym oddychać! Kiedy go widzę, po prostu czuję, jak mi nogi miękną. On jest.. jest... Och, zabrakło mi słowa - dodała z frustracją.

 - Boski? - podpowiedziałam.

 - Też.

  Prychnęłam ze śmiechem.

 - Coś mi się zdaje, że wpadłaś po uszy.

  Chrissy zarumieniła się.

 - No to ile mu dajesz? Skala jeden-dziesięć.

  Zastanowiłam się.

 - Hmm... osiem.

 - Tylko osiem?! - oburzyła się. 

 - ...osiem i pół?

  Przewróciła oczami z udawaną irytacją.

 - Nie znasz się. On jest dziełem sztuki! Ja mu daję jedenaście - stwierdziła.

 - Od razu widać, że masz tróję z matmy - skwitowałam, kręcąc z uśmiechem głową. Chrissy dźgnęła mnie łokciem w brzuch.

 - Au!

 - Masz za swoje. - Wystawiła mi język. - No dobra, a tobie kto się podoba?

 - Cóż...

 - No mów, no - zachęciła mnie.

 - Szczerze mówiąc, nie mam nikogo na oku.

  Przystanęła na chwilę.

 - Ty nie masz nikogo na oku? - Znów zaczęła iść. - Słońce, znam cię na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że w tłumie tylu przystojniaków na pewno już sobie kogoś wypatrzyłaś.

 - No... nie miałam kiedy. - Wzruszyłam obojętnie ramionami. - Ale nie bój się, jeszcze to nadrobię - zażartowałam.

  Christina westchnęła głęboko, wznosząc oczy ku niebu.

 - No dobra, niech ci będzie. - Popatrzyła na mnie, mrużąc oczy. - Ale wiesz, gdybyś potrzebowała kogoś na miejsce przyzwoitki, to wiesz gdzie mnie szukać.

 - Jasne, jasne - zaśmiałam się.

  Doszliśmy na plażę. Prawie dwie godziny spędziłam na opalaniu się i w wodzie, chlapiąc się z siostrami i braćmi. Śmiechu było mnóstwo - jak to zwykle bywa wśród dzieci Apolla.

  Gdy o szesnastej przyszłam na lekcję greki, miałam mokrą głowę, śmierdziałam wodą z jeziora , a we włosach znalazłam wodorosty, lecz nie przejmowałam się tym. To był dobrze spędzony dzień.

*******************************

Tam-tara-TAAAAM!!!!

Dokończyłam to!

Jest co prawda mega słodziaśnie i rodzinnie i później są tematy bardziej dla dziewczyn, wiecie, gadanie o chłopakach i w ogóle, ale chyba nie przesłodziłam, co? xD.

I tak a propos: nie, nie robię tego na legalu, po prostu chowam się z laptopem, mówiąc, że uczę się na klasówkę z biologii xD. Którą, tak swoją drogą, rzeczywiście jutro mam.

Hmm...

Trzeba będzie się jeszcze pouczyć ;-;

Więc się żegnam:

Trzymajcie się, herosi.

Czytajcie.

Komentujcie.

Dla wszystkich nowych (i starych) osób - obserwujcie, nie bronię...

I dziękujcie Bogu, że mój tata jeszcze nie wbił do mojego pokoju xD. Bo byście nie dostali tego rozdziału...

Dobranoc i kolorowych jednorożców!

xxxxxxx

Annabell di Angelo